Tomasz Błeszyński - od 2007 r. na blogu Money.pl
Biura to za mało 2017-07-10 20:01
 Oceń wpis
   

Niedługo ożyją postindustrialne budynki dawnego Monopolu Wódczanego w Łodzi. Odrodzą się, jako Monopolis: nowoczesne miejsca pracy, ale także przestrzeń dla kultury i sztuki.

W 1902 r. w stolicy polskiego włókiennictwa otwarto fabrykę wódek i spirytusu, która działała 105 lat (przez dekady, jako Polmos). Gdy zaprzestano produkcji alkoholu, budynki utraciły blask. Teraz pojawiła się szansa, by go przywrócić.

Zew historii

Dawny Monopol Wódczany to trzeci, co do wielkości zespół fabryczny w Łodzi po zakładach Karola Scheiblera i Izraela Poznańskiego. Niegdyś najnowocześniejszy w rodzimej branży spirytusowej. W 2007 r. fabryka zakończyła produkcję alkoholu i stała się bezużyteczna. Sześć lat później opuszczoną nieruchomość kupiła od skarbu państwa firma Virako. Podejmowała tam działania, dzięki którym kompleks już, jako Monopolis otworzył się na wydarzenia kulturalne i artystyczne: od wystaw i wernisaży po koncerty, projekcje filmowe, sesje zdjęciowe i pokazy mody.

Tutaj Ryszard Horowitz, znany i ceniony na świecie fotograf, wyróżniony Złotym Medalem Zasłużonego Kulturze Gloria Victis, miał sesję do Kalendarza Virako 2014 i wernisaż prac, a Jerzy Stuhr i Jan Komasa realizowali zdjęcia do filmów Obywatel i Miasto 44. Od czerwca 2014 r. w Monopolis odbywają się festiwale i koncerty, m.in. wystawa światowej sławy fotografa Briana Griffina podczas XIII Fotofestiwalu, koncert Moniki Brodki i Krzysztofa Zalewskiego podczas Red Bull Tour Bus oraz zorganizowana przez Centrum Dialogu im. Marka Edelmana wystawa studentów łódzkiej ASP Getto XXI połączone z koncertem Gaby Kulki.

Jak przekonuje deweloper, industrialny charakter ceglanych budynków, wysokie hale, dobrze doświetlone przestrzenie, klimatyczne fabryczne uliczki mogą się stać unikatową oprawą dla każdego wydarzenia artystycznego.

Na pełnych obrotach

Ale prawdziwa rewolucja w łódzkiej fabryce dopiero nastąpi. Zgodnie z planem Virako w Monopolis powstanie 29 tys. mkw. biur i lokali usługowych. Zaplanowano je w głównym gmachu dawnej rozlewni wódki i dwóch nowych budynkach. Krzysztof Witkowski, prezes Virako, wyjaśnia, że w postindustrialnych przestrzeniach historycznego budynku M1 powstanie w pierwszym etapie 7 tys. mkw. biur, a w drugim w dwóch nowych gmachach M2 i M3 przybędzie ich odpowiednio 8770 i 8150 mkw.

Biurowiec, choćby nie wiem jak nowoczesny, to dziś za mało. Miejsce pracy to już nie stanowisko z biurkiem i telefonem, działające od 9 do 17, to już nawet nie biuro z ciekawym wyposażeniem w hamak i playstation. To przestrzeń, w której wygodnie i komfortowo spędzimy czas możemy wziąć laptopa, telefon i pracować w zieleni, pójść do kawiarni piętro niżej, spotkać się z klientem w restauracji, zostawić dziecko w klubie tuż obok. Wszystko w zasięgu ręki i wszystko to znajdziemy w Monopolis zapewnia Krzysztof Witkowski.

Na parterze dawnej rozlewni powstaną restauracje, winiarnie i kawiarnie. W laboratorium wódek smakowych będzie bistro, w magazynie spirytusu teatr, a w morsowni (miejsce, w którym produkowano wódki gatunkowe) basen z siłownią. Goście i klienci Monopolis będą mieli do dyspozycji także kameralny skwer i zielone tarasy na dachu. Ważną częścią kompleksu będzie muzeum dawnego Polmosu i technologii wytwarzania wódki. Kompleks będzie przyjazny rodzinom z dziećmi powstaną z nim m.in. przedszkole i świetlica środowiskowa dla najmłodszych. Na uwagę zasługują rozwiązania architektoniczne, które wydobyły ukryte piękno pofabrycznego dziedzictwa.

Na najniższej kondygnacji znajduje się wspaniała piwnica. Uznaliśmy, że nie powinna pełnić funkcji zaplecza, magazynu dla części biurowej, ale należy wydobyć ją na zewnątrz. Zaprojektowaliśmy zagłębiony, lecz otwarty pasaż z dwoma poziomami do odpoczynku i spędzania czasu. Pasaż połączyliśmy z parterem terenowymi kaskadami, które urządzają i porządkują przestrzeń. Projekt to nie pojedyncze budynki. To nie tylko program upakowany w kubaturę, ale emocje i wizja ujęte w całość opowiada Rafał Grzelewski z pracowni Grupa 5 Architekci, główny projektant Monopolis.

Firma Virako już otrzymała pozwolenie na budowę i niebawem rozpocznie prace konserwatorskie w zabytkowych przestrzeniach. Odrestaurowane budynki z biurami, restauracjami, klubem dla dzieci, zielonymi skwerami, muzeum i teatrem zostaną oddane do użytku w drugiej połowie 2018 r. Wartość inwestycji to 150 mln zł. Zachwyty nad nowym Monopolem Wódczanym dochodzą z różnych stron.

Monopolis zdecydowanie zmieni tę część miasta. Wierzę, że stanie się centrum życia, nie tylko dla osób pracujących w biurowcach, ale także dla mieszkańców okolicznych osiedli. W naturalny sposób będzie uzupełnieniem i domknięciem Nowego Centrum Łodzi.

Dawny Monopol z uwagi na specyfikę działalności był od powstania niedostępny dla szerokiej publiczności. Monopolis będzie otwarte, zapraszające do środka. Nie trzeba być klientem restauracji ani najemcą biura, by spędzić czas w jego przestrzeniach mówi Hanna Zdanowska, prezydent Łodzi. Inwestycję spółki Virako chwali także Tomasz Błeszyński, doradca rynku nieruchomości.

Monopolis to świetny wielofunkcyjny projekt dla klientów biznesowych i mieszkańców Łodzi, szukających atrakcyjnej przestrzeni miejskiej. Będzie perełką rewitalizacji i wzorem wykorzystania zabytkowej architektury w połączeniu z nowoczesnością. Będzie to kolejna wizytówka miasta i ciekawe kulturalnie i turystycznie miejsce na mapie Łodzi. Oby powstawało więcej takich inwestycji, dbających o zabytkowy charakter miasta podsumowuje Tomasz Błeszyński.

Projekt Monopolis przygotowała Grupa5 Architekci we współpracy z łódzką pracownią Jerzego Lutomskiego. Za pozyskiwanie najemców odpowiada firma JLL. Kompleks znajduje się u zbiegu dwóch głównych arterii miasta al. Piłsudskiego i ul. Kopcińskiego. Jest dobrze skomunikowany z dworcem Łódź Fabryczna i lotniskiem. Dojazd do autostrady A1 zajmuje 10 minut. W pobliżu Monopolis są przystanki 23 linii autobusowych i tramwajowych.

Anna Gołasa Puls Biznesu
 
Foto: Tomasz Błeszyński - Monopolis 2017
 
 Oceń wpis
   

7 lat temu w Łodzi wyremontowało plac przed Teatrem Wielkim i wybudowało fontannę. Inwestycja kosztowała ok. 16 mln zł. Wokół niej rozgorzał polityczny spór. W ramach budżetu obywatelskiego zgłoszono w tym roku nowy projekt przebudowy fontanny i całego placu.

Hanna Zdanowska, prezydent Łodzi. O tym, czy zmieni się nie tylko fontanna, ale cały plac, zadecydują łodzianie. Do Budżetu Obywatelskiego złożono projekt nowego zagospodarowania placu, w tym przebudowę fontanny. Projekt został pomyślnie zweryfikowany i jeśli zyska uznanie łodzian, to zmiany będą w przyszłym roku.

Włodzimierz Tomaszewski, PiS. Fontanna została wybrana przez komisję ekspertów aktywnych do dziś, np. architekta miasta Marka Janiaka, konserwatora Wojciecha Szygendowskiego, czy prezesa SARP w Łodzi. Później zaczęły się gry polityków, którzy na szczęście odchodzą. Niech Ci eksperci ponownie przemówią.

Małgorzata Niewiadomska-Cudak ,SLD. Przebudowa placu Dąbrowskiego i budowa tej fontanny kosztowały w 2009 r. 16 mln zł. Klub SLD sprzeciwiał się temu, ale prezydent Kropiwnicki dopiął swego. W efekcie mamy niefunkcjonalne miejsce, bez zieleni i ławek. Warto to miejsce zmienić, tak by było przyjazne mieszkańcom.

Paweł Bliźniuk, PO. O tym zadecydują łodzianie w głosowaniu w budżecie obywatelskim, bo został zgłoszony taki projekt. Sprawa wraca jak bumerang, co dobitnie pokazuje, że inwestycja nie była zbyt udana. Szkoda, bo w Łodzi jest bardzo dużo potrzeb, ale zmarnowanych pieniędzy nikt nam już nie odda.

Piotr Biliński, architekt. Przebudowa jest konieczna i to nie tylko fontanny, ale całego placu, by był w pełni wykorzystany. Musi się, więc pod nim znaleźć podziemny parking. A fontanna powinna składać się z dysz tryskających wodą z poziomu terenu. Można by je wyłączać i stawiać w ich miejscu, w razie potrzeby, scenę.

Tomasz Błeszyński, spec. ds. nieruchomości. Na pl. Dąbrowskiego trzeba spojrzeć, jako na całość i przebudować go tak, by stał się wreszcie funkcjonalny. Niekoniecznie musi być na nim fontanna, ale jeśli już tak, to trzeba się na spokojnie zastanowić, jaka. Bo wyrywanie naprędce jednego chwastu i zastępowanie go nowym jest bez sensu.

Źródło: http://www.expressilustrowany.pl/aktualnosci/a/przebudowac-fontanne-na-pl-dabrowskiego-sonda,10467596/

 
 Oceń wpis
   

Dla przypomnienia mój wywiad z zeszłego roku, w którym zwracałem uwagę na beztroską sprzedaż miejskich nieruchomości. Niestety do dzisiaj nic się nie zmieniło nadal Władze Łodzi przy aprobacie radnych wyprzedają majątek miasta.

Na ten rok znowu urzędnicy założyli ostre plany sprzedażowe. Pod młotek już trafiają wszystkie rodzaje nieruchomości od lokali mieszkalnych, domów jednorodzinnych, kamienic po działki niezabudowane. Zobaczymy ile nieruchomości miasto jest w stanie sprzedać by ratować budżet. Zadłużenie Łodzi na koniec 2015 roku wyniosło prawie 3 mld złotych, co stanowi to 75% dochodów UMŁ.

Łódź wyprzedaje rodowe srebra

Sprzedaż majątku komunalnego to nie to samo, co sprzedaż działki przez dewelopera Mariana - mówi Tomasz Błeszyński, doradca rynku nieruchomości w rozmowie z Piotrem Brzózką

Działki pod Bramę Miasta nie udało się miastu sprzedać za 40 milionów, więc próbuje się ją spieniężyć za 28 milionów. Mam wrażenie, że ta sytuacja Pana bawi.

Tak, bo gdy miasto przygotowywało pierwszą ofertę, podawano koronne argumenty: że to najbardziej prestiżowa działka w Nowym Centrum Łodzi, że będzie plan miejscowy zakładający superinwestycję w tym miejscu, że jest fantastyczny projekt znanego architekta i że ta działka po prostu nie może być tania. Dokonano operatu szacunkowego, po czym - na podstawie dodatkowej opinii biegłego - została ustalona wyższa wartość, niejako antycypująca przyszłe możliwości zabudowy, po uchwaleniu planu dla NCŁ.

Cena ta wynosiła niemalże 40 mln zł. Radni nie wzięli tej kwoty z sufitu, ona wynikała z opinii biegłego, który tę opinię podstemplował, dał temu swoje imię i nazwisko. I wszyscy byli święcie przekonani, ze to fantastyczna działka, którą sprzedamy za fantastyczne pieniądze, a firma, która ją kupi, będzie wdzięczna do końca swojego istnienia, że otrzymała szansę jej nabycia. Z takimi argumentami Łódź pojechała na targi nieruchomości w Cannes, z tym biegano po Warszawie, po różnych funduszach inwestycyjnych, zapraszano do Łodzi, mówiąc, że to nieruchomość "cud miód". Pojawił się z w końcu nabywca, ale nic z transakcji nie wyszło. Wszystko się posypało, wróciliśmy do punktu wyjścia.

Z tą różnicą, że 12 milionów taniej.

I mamy pewnego rodzaju paradoks. Działka poprzednio była droższa, choć nie było planu miejscowego, tylko założenia studium. A teraz, gdy mamy plan, działka jest tańsza o 12 milionów. Z reguły plany miejscowe są "wartościotwórcze", a w tym przypadku okazało się, że nie.

Może ktoś w mieście wziął sobie do serca utyskiwania, że 40 milionów to za dużo. Sam Pan tak mówił...

Ale zaraz, zaraz. Wyceny znów dokonał rzeczoznawca. Dla mnie to paranoja. Raz zaklinamy rzeczywistość i mówimy: 40 milionów, a teraz, gdy plan faktycznie jest, rzucamy 28 milionów. Działka z planem jest dużo tańsza, niż działka z przyszłym planem. Więc powiem to wprost - albo przekombinowano na początku, albo ktoś kombinuje teraz.

A na rynku nieruchomości Pan nie obserwuje przecen? Przecież wszyscy wiedzą, jak niskie są ceny ziemi w Łodzi w porównaniu z tym, co było kilka lat temu.

Obserwuję przeceny na rynku, ale one mają konkretne uzasadnienie ekonomiczne. Zdarza się, że inwestor ma dół finansowy, śrubuje cenę działki, a potem posypuje głowę popiołem i przecenia grunt, albo godzi się na negocjacje. Tyle, że tak się robi na rynku prywatnym, a my mówimy o gospodarowaniu majątkiem publicznym. To nie jest sprzedaż ziemi przez dewelopera Mariana, który jednego dnia chce 20 milionów, a drugiego 5, bo musi spłacić długi. Mamy do czynienia z majątkiem publicznym, wspólną własnością, tymczasem dochodzą do mnie nieoficjalne newsy, że jeśli i teraz nikt nie kupi ziemi pod Bramę za 28 milionów, działka ta będzie dalej przeceniana. Oby nie skończyło się tak, że mówimy 40, wystawiamy za 28, a sprzedajemy za 10.

W ubiegłym roku, w jednym z komentarzy pisał Pan, że miasto wyprzedaje majątek lekką ręką. Podtrzymuje Pan?

Oczywiście. Wszyscy wiedzą, że na rynku nieruchomości panuje nadpodaż. Nieruchomości miasta nie są jedynym towarem na tym rynku. W Łodzi ziemię oferują wszyscy, inwestor ma do wyboru cały wachlarz ofert: od osób prywatnych, spółek, funduszy, spółdzielni, no i miasta. Tymczasem na rynku nieruchomości wciąż panuje kryzys polegający na tym, że inwestorom brakuje środków. Banki niechętnie finansują zakupy, płynność finansowa deweloperów jest ograniczona. Tak jest i w Warszawie, która też pokazywała się w Cannes, i Krakowie i w Poznaniu, i w Łodzi. Mam nadzieję, że takie informacje posiadają zarządzający Łodzią - mogą je otrzymać choćby z lektury gazet. Nie trzeba do tego wynajmować firmy analitycznej. Jeśli więc miasto wie, że od 2009 roku jest dół na rynku, i mimo to decyduje się w tak niekorzystnym momencie na sprzedaż własnego majątku, to warto byłoby chociaż do tego dobrze przygotować.

Czyli jak?

Ja, będąc operatorem na tym rynku i chcąc sprzedawać nieruchomości mimo dołu, po pierwsze dokonałbym inwentaryzacji majątku. Wytypowałbym nieruchomości tańsze, mniej strategiczne, które znajdą nabywców nawet w kryzysie. Działeczkę za pół miliona jakiś inwestor zawsze kupi. Ale jeśli w tabeli priorytetów znajduję nieruchomości strategiczne, jak NCŁ, jak działka na rogu ul. Zachodniej i Ogrodowej, to mówię stop. To są tak ważne działki dla miasta, tak kapitałochłonne, że w kryzysie i na płytkim rynku, jakim jest Łódź, tego prawdopodobnie nie sprzedam dobremu inwestorowi za dobre pieniądze. A nie ma sensu sprzedawać za bezcen, skoro działka ma potencjał.

W przypadku takich nieruchomości opracowałbym koncepcję ich zagospodarowania, przygotował ofertę opisującą różne funkcje, stworzyłbym mechanizmy zachęcające inwestorów, wskazałbym rentowność takiego projektu, ale jeśli okazałoby się, że nie znajduję klienta, to odłożyłbym te nieruchomości na półkę i spokojnie czekał na właściwy moment i właściwego klienta. Natomiast nie ośmieszałbym się wystawiając tą samą działkę za 40 i 28 mln zł. Czy w urzędzie miasta sobie nie zdają z takich rzeczy sprawy? Byłem na komisji ds. NCŁ, wygarnąłem im, że to jest maksymalna amatorszczyzna. Zadałem im jedno fundamentalne pytanie: kto w urzędzie miasta jest odpowiedzialny za bieżącą analizę rynku nieruchomości. Czy w ogóle macie orientację, co się na tym rynku dzieje, czy opieracie się tylko na plotkach? Cały czas powtarzam, że miasto wyprzedaje swoje rodowe srebra. Ale jak je sprzeda, to więcej tego nie będzie mogło zrobić, to jednorazowy zarobek.

Gdy miasto jest przyciśnięte, każdy grosz się przyda...

Wiadomo, że miasto sprzedaje nieruchomości, żeby łatać dziurę budżetową. Ale to wina gospodarza , który odpuszcza inne kanały finansowania miasta i liczy na doraźną sprzedaż. Cały czas słyszę argumentację, że gmina musi sprzedawać, bo miasto nie jest od zarządzania nieruchomościami, bo miasto powinno czerpać dochody nie z czynszów, a z podatku od nieruchomości. To jest kpina. Nich się pan zapyta, jakie podatki od nieruchomości miasto otrzymuje od właściciela działki, gdzie miał być Hilton? Jakie są podatki od właściciela zrównanej z ziemią zajezdni na Dąbrowskiego, albo od człowieka, który zrobił parking na działce po dawnej straży pożarnej przy Sienkiewicza? Jakie to są pieniądze?

Wiele osób powie, że zarządca komunalny z mieniem radzi sobie gorzej, niż poradziłby sobie dobry zarządca prywatny.

Dlatego ja bym rekomendował wariant pośredni. Zachowałbym nieruchomości, ale dałbym je w zarządzanie firmom zewnętrznym, które miałyby ciekawe pomysły na ich zagospodarowanie. Robiłem projekt doradczy dla prezydenta Dychto w Pabianicach, który miał problem z kilkunastoma nieruchomościami. Przedstawiłem koncepcję bieżącego zagospodarowania mienia, zarobienia kilku złotych, ożywienia tych miejsc i równoczesnych prób sprzedaży. Nie ma sensu, żeby ziemia leżała odłogiem i gniła. Proszę zobaczyć, co się dzieje po wyburzeniach na Zachodniej. Ta działka jest niewykorzystana. Doraźnie tam można zrobić parking, targowisko, lunapark, wszystko jedno co, byle ta działka przynosiła chociaż minimalne przychody.

No dobrze, ale miasto ma założone w budżecie przychody ze sprzedaży nieruchomości. To jest konkretna suma, jest też konkretna lista. Jak się nie sprzeda, to będzie problem natury finansowej.

Słyszałem, że na liście do sprzedaży jest kilkaset pozycji, takich po kilka milionów złotych i takich drobnych. Miasto chce to sprzedać w tym planie finansowym. A moim zdaniem, sprzedawanie nieruchomości wedle planu, żeby zrealizować zapisy budżetu, jest po prostu śmieszne.

Ja jestem w stanie zrozumieć nawet taką gminę, która wpisuje w budżet planowane dochody z fotoradaru. Ale nie potrafię pojąć, jak można uczynić plan do wykonania ze sprzedaży własnego majątku. Bo - jeszcze raz podkreślam - ten majątek stanowi unikatową wartość i można go sprzedać tylko raz.

Piotr Brzózka | 31 marca 2015 | Polska Press - Dziennik Łódzki - Forum Łódź |

Źródło: http://www.dzienniklodzki.pl/artykul/3804793,tomasz-bleszynski-lodz-wyprzedaje-rodowe-srebra,2,id,t,sa.html

 
 Oceń wpis
   

Z Tomaszem Błeszyńskim, doradcą rynku nieruchomości, rozmawia Piotr Brzózka.

Przyjeżdżają do Pana inwestorzy z za granicy. I jaka jest ich pierwsza refleksja estetyczna?

Pierwsza refleksja jest komunikacyjna: ciężki dojazd z autostrady do centrum i okropne dziurawe drogi w mieście. A jeśli chodzi o samą estetykę, to kolejna refleksja dotyczy widocznego brudu. Ale o sprzątaniu miasta nie mówmy, skupmy się na stanie nieruchomości. Goście z zewnątrz widzą, że jest to miasto kontrastów.

Z jednej strony przepiękna, eklektyczna architektura, zabytkowe kamienice w śródmieściu. Z drugiej strony, w tym samym śródmieściu - zrujnowane, podparte kijami rudery. Obrzydliwe, odpadające tynki, zabite dechami okna. I te zapuszczone place z biedaparkingami. Chaos.

Brzmi to trochę jak stereotypowy opis miast, powiedzmy, z Ameryki Łacińskiej...

Bo tak to wygląda. Nawet na reprezentacyjnej ulicy, obok pięknych, eklektycznych czy secesyjnych nieruchomości, znajdujemy rudery zabezpieczone siatkami, żeby tynk się nie sypał przechodniom na głowy.

Co się gościom bardziej rzuca w oczy. Brzydota, czy uroda? Widzą szklankę do połowy pełną, czy pustą?

Bardziej oczywiście bije w oczy to co jest brzydkie. Ale jest kilka sposobów postrzegania tej brzydoty, kilka reakcji na nią. Pierwszy, to pytanie: dlaczego te potencjalnie piękne nieruchomości nie są wyremontowane, dlaczego nie dbacie o swój skarb? To mówią jedni, inni stwierdzają tak: skoro niektóre nieruchomości są zaniedbane, a obok są ładne, to być może jest tu jakiś potencjał, może kupię tanio zrujnowaną kamienicę i ją sobie wyremontuję... Ale jest też niestety trzecie spojrzenie. Bo nawet jeśli już ktoś dostrzeże potencjał, to zaraz pyta: no tak, ale dlaczego nikt wcześniej w to nie zainwestował?

I zaczyna myśleć, że z miastem jest coś nie tak?

Dokładnie. Zaczyna się zastanawiać, czy to miasto rzeczywiście ma potencjał. Więc z jednej strony tania, zrujnowana nieruchomość jest szansą na dobrą inwestycję, a z drugiej strony jest sygnałem ostrzegawczym. Klienci mówią mi wprost: co tu się dzieje, dlaczego tutaj wszystko jest wystawione na sprzedaż, czemu wyprzedajecie rodowe srebra? To smutne, ale wystarczy zboczyć z Piotrkowskiej w podwórko, na jakąś przecznicę, żeby zobaczyć zapuszczone budynki, puste witryny, deski w oknach, domy do rozbiórki no i niestety - tych meneli.

Inwestorzy ich widzą? Co mówią?

To jest element, który występuje w każdym mieście. Problem w tym, że w Łodzi w zbyt dużym stopniu jest obecny w centrum. Na krakowskim rynku nie spotkamy się z tym zjawiskiem. Ewentualnie można trafić na kloszardów, którzy tam przychodzą żebrać, ale oni tam nie mieszkają. A w Łodziach żyją w podupadłych kamienicach w samym centrum. To jest po prostu fakt. Jeśli przejdziemy się ul. Kilińskiego, Wschodnią, Rewolucji, to sorry, ale tam są normalne slumsy.

Często pada kontrargument: nie mówmy, że w łódzkich bramach śmierdzi moczem, bo w innych miastach też cuchnie.

To prawda. Wszędzie są osoby żebrzące, wszędzie są patologie społeczne, to rzecz oczywista. Ale do w Łodzi na to wszystko nakłada się krajobraz zrujnowanych, zdewastowanych nieruchomości.

No dobrze, a w porównaniu z innymi miastami, Krakowem, Wrocławiem, Poznaniem, stan nieruchomości w Łodzi jest naprawdę dużo gorszy?

Absolutnie odbiegamy od tych miast. Oni mają wszystko zinwentaryzowane, uporządkowane, mają politykę remontową, inwestycyjną. Jestem właśnie w Poznaniu, widzę, jak to miasto jest czyste, wszystko wygląda zupełnie inaczej. A Łódź to kontrasty. To pewna zapyziałość. Jest potencjał, nawet moja rodzina sobie robiła zdjęcia elewacji kamienic, zachwycając się, jakie tu są piękne płaskorzeźby. Ale mój wujek z Anglii zawsze mówił: dlaczego wy nie macie pieniędzy na zwykłą farbę? To wszystko natychmiast trzeba odmalować, żeby to było świeże, estetyczne, żeby wydobyć te wspaniałe elementy architektury, to jest to minimum, które trzeba niezwłocznie zrobić. Pytanie, dlaczego się u nas tak niewiele robi?

Ja bym nie mówił o ludziach, o mieszkańcach, bo to jest kwestia wtórna, a menele są wszędzie, w innych miastach też. Natomiast dla mnie miasto kontrastów wciąż funkcjonuje, bo nie ma wieloletniej strategii rozwoju. W Krakowie, Wrocławiu, Poznaniu, wszystko się dzieje w trybie wieloletnim, pewne kroki są realizowane bez względu na to, kto jest prezydentem miasta. W Łodzi jest chaos. To pewnie powiedzieliby PR-owcy: my nie jesteśmy nawet w stanie do końca zidentyfikować się, czy jesteśmy miastem wyższych uczelni, miastem kultury, czy czegoś innego. To jest brak charakteru. A jeśli brakuje charakteru, to brakuje myśli przewodniej. To kwestia bardzo ważna dla inwestora. Jeśli mówimy na przykład o mieście wyższych uczelni, to musi być tego namacalny dowód.

O przepraszam, teraz jesteśmy miastem przemysłów kreatywnych.

No właśnie... tylko te przemysły kreatywne to nie mogą być dwa sklepy z ciuchami. Inwestorzy widzą, że brakuje Łodzi myśli przewodniej.

Ale prezydent Zdanowska mówi: czego wy chcecie, Łódź się zmienia, kochajmy Łódź.

Oczywiście, Łódź się zmienia, kochajmy Łódź. Tylko Łódź ma zadłużenie na poziomie 75 procent.

To jest czarna dziura. Inwestorzy wolą miasta poukładane. Bo oprócz tego co mówimy, że są kontrasty, że są przepiękne ale zaniedbane obiekty wręcz zachęcające do tego, by w nie zainwestować, inwestorzy chcą mieć też dwie rzeczy: ciągłość i spokój. Kupowanie nieruchomości to inwestycje wieloletnie i szalenie kapitałochłonne. Dlatego inwestorzy chcą mieć gwarancje, że to miasto ma dobry plan rozwoju i nic ich nie zaskoczy.

Czy stan nieruchomości, fizyczny wygląd miasta, są ważnym elementem wizerunku?

Oczywiście że tak. Dlatego, jeżeli są nieruchomości, które są tak zniszczone, że już nie opłaca się ich remontować, to nie należy ich podpierać kołkami, tylko wyburzyć, opróżnić działki, przygotować grunty inwestycyjne. Nie można straszyć wyglądem rozpadających się elewacji. Bo co nam po rewitalizacji, jak dwa numery dalej wali się ściana frontowa.

Widzi Pan w łódzkich nieruchomościach coś na tyle unikatowego, by stanowiło walor marketingowy na skalę europejską? Bo z naszą skromną - wbrew obiegowej opinii - secesją to my nie będziemy rywalizować z Pragą i Wiedniem, a wielkie centra z XIX-wieczną zabudowę mają i Paryż, i Barcelona, i Budapeszt...

Unikatowy jest układ miasta. Fabryczna cegła plus kamienice, to pewnego rodzaju klimat, na podstawie którego można budować nową jakość. A mój zarzut jest taki, że odpuściliśmy sobie Piotrkowską robiąc remont w minimalnym zakresie i budujemy marketing na Nowym Centrum Łodzi. A przecież Piotrkowska była wspaniała kilkanaście lat temu, wszyscy się nią zachwycali, jest to rzeczywiście wyjątkowe miejsce, jakiego nie ma w innych miastach. Ten charakterystyczny element nie jest właściwie wykorzystywany.

Wspomniał Pan o NCŁ. A jak nowe centrum, to między innymi nowe biurowce. Kilka właśnie powstaje, co od razu dla władz miasta staje się argumentem na rzecz narracji, że Łódź się zmienia. Tyle, że w innych miastach też się buduje, nawet więcej...

To co obserwujemy w Łodzi, to nie jest jakiś boom budowlany. A Łódź nie jest jedynymi miastem wybieranym w skali Polski na inwestycję, wręcz przeciwnie. Więcej lub mniej buduje się w każdym mieście - we Wrocławiu, w Poznaniu. W Rzeszowie i Bydgoszczy też się buduje. A w Łodzi buduje się ostrożnie. Inwestycje są projektami budowanymi na konkretne zamówienia. Deweloperzy nie wydają swoich pieniędzy w ciemno, tylko najpierw chcą mieć odbiorcę, pod którego wybudują biurowiec. Nie ma też boomu na rynku mieszkaniowym. Buduje się pojedyncze bloki, nie powstają żadne duże osiedla, bo niekorzystna jest struktura nabywców. Łódź jest miastem biednym i starzejącym się. Starsze pokolenie mieszka w starych zasobach, a młodzi wyjeżdżają za pracą...

Piotr Brzózka 17 kwietnia 2016 - Polska Press - Dziennik Łódzki - Forum Łódź

Żródło: http://www.dzienniklodzki.pl/forum-lodz/a/inwestorzy-widza-lodz-jako-miasto-kontrastow-meneli-tez-widza-w-samym-centrum,9880755/2/

 
Zadłużenie Łodzi 2016-04-23 20:00
 Oceń wpis
   

Zadłużenie Łodzi na koniec 2015 roku wyniosło prawie 3 mld złotych. Stanowi to 75% dochodów UMŁ. Nie jest to dobra informacja dla mieszkańców miasta. Co dalej z inwestycjami realizowanymi na kredyt?

Komentarz - Express Ilustrowany 15.04.2016 r.

 
Wyburzanie kamienic 2016-04-22 12:19
 Oceń wpis
   

W ostatnich latach nasilił się proces wyburzania starych zniszczonych kamienic.

Uzyskane w ten sposób tereny miasta bardzo często przeznaczają na sprzedaż. Pozyskanie środki ratują zadłużone gminne budżety.

Czy taki sposób na rewitalizację nieruchomości jest godny polecenia ?

Komentarz Tomasza Błeszyńskiego dla TVN 24. 13.04.2016 r.

      Foto: Tomasz Błeszyński

 
 Oceń wpis
   

Niszczymy dziś więcej zabytków niż straciliśmy w czasie wojny.

Z Tomaszem Błeszyńskim, ekspertem rynku nieruchomości, rozmawia Piotr Brzózka.

Syndyk sprzedał praktycznie wszystkie lofty u Scheiblera. Przeszło 3 lata po upadłości dewelopera, ponad 5 lat po oddaniu inwestycji do użytku, 10 lat od jej rozpoczęcia. A ponoć lofty rozchodziły się jak świeże bułeczki...

Lofty to jest produkt nietypowy, na naszym rynku wcześniej nieznany. Analizowałem przed laty projekty w Łodzi, Żyrardowie, Warszawie, na Śląsku i ewidentnie widać, że moda na lofty do Polski nie przyszła. Inwestor podszedł do trudnej adaptacji przędzalni Scheiblera bardzo ryzykownie, bez gruntownej analizy rynku. Budowanie loftów w postindustrialnych nieruchomościach wymaga dużych nakładów na modernizację techniczną, oczyszczenie murów - a w tym przypadku była to fabryka włókiennicza, w której należało usunąć wszelkie ślady starych chemikaliów.

Tymczasem w Polsce nie ma zainteresowania, Polacy nie kochają, nie fascynują się tego typu nieruchomościami. Jeżeli mamy wydać duże pieniądze, to wolimy zbudować dom, lub kupić zwykłe mieszkanie. Dlatego brak analizy zemścił się na inwestorze. Na początku, przy dużym wsparciu marketingowym, faktycznie była duża fala sprzedaży, ale potem nadeszła fala wycofań klientów. Sam proces budowlany był kilkanaście razy przerywany, a to z powodu sporu z konserwatorem zabytków, a to z innego powodu, a na koniec, już po oddaniu inwestycji, doszło do upadłości dewelopera.

Syndyk sprzedawał mieszkania za część ich wartości. Wcześniej na rynku te lofty osiągały ceny nawet 6-7 tys. zł za metr kwadratowy, a u syndykach ceny ledwie przekraczały 3 tysiące. Zajęło to 3 lata, bo w Łodzi nie ma klienteli. Zresztą loft w rozumieniu polskich deweloperów różni się od tego, co pod pojęciem loftu rozumie się na Zachodzie. Tam loftami są całe piętra powierzchni pofabrycznych. 200, 300, 500 metrów kwadratowych. Te powierzchnie są kupowane za stosunkowo niewielkie pieniądze i aranżowane indywidualnie. I przeważnie mieszkańcami są filmowcy, fotografowie, malarze. Oni wykorzystują te wielkie powierzchnie i do mieszkania, i do swojej twórczości artystycznej.

W Łodzi marketing też poszedł w stronę środowisk twórczych.

Tyle, że tu bardziej chodziło o PR. Moim zdaniem faktycznym odbiorcą byli inwestorzy kupujący nieruchomości z myślą o przyszłym zysku na wynajmie, czy odsprzedaży. Zwłaszcza, że duża część mieszkań była mała i szablonowa.

Wydaje się, że ta inwestycja wpłynęła odstraszająco na innych deweloperów. 10 lat temu mogło się wydawać, że w Łodzi powstanie więcej loftów, tymczasem oprócz Scheiblera, są tylko pojedyncze przykłady.

Rzeczywiście na początku był hurraoptymizm. Wielu inwestorów myślało o loftach i nawet władze miasta dostały pozytywnego szału , chwaląc się łódzkimi loftami, opowiadając ile jest tu fabryk do zagospodarowania. Realia rynku szybko to zweryfikowały. Stagnacja u Scheiblera sprawiła, że deweloperzy zaczęli się zachowywać ostrożniej. Jeśli już ktoś nabył starą fabrykę, gdzie konserwator nie pozwalał zburzyć zabudowy, to zaciskał zęby i budował 3 czy 10 takich mieszkań a la loft. Ale nie na szerszą skalę. Wszystko przygasło, nie tylko w Łodzi, ale też w warszawskich zakładach optycznych, czy w Żyrardowie, w Poznaniu.

Ale koniec końców rewitalizację przędzalni Scheiblera należy chyba zapisać na plus, bo uratowano piękne stare mury i zapewniono im nowe życie... Łódź jest dziś u progu wielkiej rewitalizacji kwartałów miasta, ale myśląc o niej mamy przed oczyma raczej kamienice, czy też wątki społeczne. A stare fabryki?

Ja bym tu rozdzielił jednak pewne wątki. Dla mnie budowa loftów nie jest rewitalizacją. Jest remontem budynku i zmianą jego funkcjonalności. Natomiast jeśli chodzi o prawdziwą rewitalizację, boleję od lat nad postępującą degrengoladą nieruchomości. Brak jest miejscowych planów zagospodarowania, co powoduje, że na łapu capu wyrywane są i wyburzane kawałki nieruchomości.

To powoduje chaos, znikają przez to unikatowe obiekty. Śmiem twierdzić, że niszczymy dziś więcej zabytków, niż zniszczono w czasie wojny. Postindustrialne obiekty po prostu znikają. Trafiły w ręce deweloperów, którzy mieli różne pomysły, niekoniecznie lofciarskie. Ale zmienił się rynek i dziś te nieruchomości niszczeją. Jadąc przez Łódź widzimy resztki fabryk, których dziś nie ma już nawet jak ratować. Uniontex, Norbelana i inne - tam zostały pojedyncze ściany.

Niestety, poprzez brak planów, poprzez brak strategii, władze miasta przyczyniły się do tej degrengolady. Nie znam innego miasta, gdzie pozwolono by na tak rabunkową politykę. Władze miasta same sprzedają na łapu capu nieruchomości, często nie interesując się, co dalej z nimi dzieje, nie potrafią wyegzekwować zabudowy działki. Skutki braku planów i spójnej koncepcji zabudowy Łodzi są takie, że dziś na przykład deweloperzy chcą dziś wejść na stary Julianów, budować bloki obok zabudowy jednorodzinnej. To pokazuje, że po prostu nie ma koncepcji Łodzi.

Jakieś koncepcje są... Jak Pan ocenia nową politykę mieszkaniową autorstwa wiceprezydenta Ireneusza Jabłońskiego? Sprowadziliśmy ją niedawno do haseł: prywatyzować, remontować, windykować, podnieść czynsze...

Rozmawiałem o tym w radio z panem wiceprezydentem, trochę na niego drastycznie naskoczyłem, pytając czy jest spadkobiercą idei kontenerów i osiedli biedy Arkadiusza Banaszka. On zaprzeczył, powiedział, że miasto absolutnie nie idzie w kontenery. I powiedział kilka rzeczy racjonalnych, rozsądnych. Punkt pierwszy - określenie zasobu, inwentaryzacja tego co Łódź posiada i kto tam mieszka. Rzecz druga - dokonanie zmian mentalnych. Dobra jest koncepcja odpracowywania długów czynszowych. Ale cały czas w Łodzi, jak i zresztą w całej Polsce, pozostaje na przykład problem braku mieszkań zastępczych, socjalnych. Nawet robiąc rewitalizację kwartału, nie ma gdzie przenieść ludzi. Dlatego często utrzymuje się swoich lokatorów w drogich kamienicach prywatnych.

Łódź ma parcie na sprzedawanie i czasem dochodzi do sytuacji groteskowych. Sprzedaje się kamienicę z lokatorami, prywatny inwestor ma swoje plany, wypowiada umowy mieszkańcom i mówi do miasta: zabierzcie mi tych ludzi. A miasto mówi: nie ma gdzie. I płaci odszkodowanie inwestorowi. Koło się zamyka... Jako ciekawostkę dodam, że pretekstem do naszej rozmowy w radio była informacja prezydenta Skierniewic, który ogłosił, że jego miasto zbuduje dla swoich ubogich mieszkańców nowoczesny, energooszczędny budynek mieszkalny. Jabłoński to skomentował tak: przecież zdewastują i zniszczą. A ja na to: ale jeśli miasto chce pomóc mieszkańcom, to pierwszym ich problemem są koszty utrzymania nieruchomości. Jeśli ktoś mieszka w starej kamienicy i opala te zawilgocone mury gazem czy prądem, to nigdy w życiu nie będzie miał pieniędzy na czynsz. Często są to osoby starsze, które mają do wykupienia leki, mają też inne niezbędne wydatki.

Jeśli chcemy, żeby ludziom starczało na płacenie czynszów, to pozwólmy im mieszkać w godnym standardzie. We wtorek w wiadomościach pokazywano starszego pana. Siedzi w kocu w swoim w mieszkaniu komunalnym. Ma zalany komin, więc nie może się grzać węglem. A pani rzecznik prasowa administracji mówi: niech ogrzewa się prądem. Na co facet: ja mam 20 złotych do końca miesiąca, a poza tym kable nie wytrzymują, bo to stara kamienica... A swoją drogą, proszę sobie wyobrazić, że dzisiaj każda administracja nieruchomości ma swojego rzecznika prasowego.

Łódź może nie buduje, ale zaczęła remontować.

Tylko dla kogo są te mieszkania? Starych mieszkańców nie stać na powrót z powodu wysokich czynszów. W Łodzi często rewitalizacja oznacza komercyjny remont. Przykładem odnowienie kamienicy przy ul. Północnej, tylko po to, żeby ją wystawić na sprzedaż. To nie jest rewitalizacja. Polityka mieszkaniowa Łodzi jest niespójna. Dotyka tylko niektórych obszarów. Ireneusz Jabłoński odpowiada na moje argumenty: ależ panie Tomaszu, jest przecież opieka społeczna. A ja mu na to, że kiedy człowiek mieszka w starym mieszkaniu, gdzie woda leje się po ścianie, to pieniędzy na czynsz i tak mu zabraknie.

Rozmawiał Piotr Brzózka

Dziennik Łódzki 16.01.2016 r.

Źródło;http://www.dzienniklodzki.pl/artykul/9294022,tomasz-bleszynski-niszczymy-dzis-wiecej-zabytkow-niz-stracilismy-w-czasie-wojny-rozmowa,2,id,t,sa.html

 
 Oceń wpis
   

Czy remont przywróci blask i ożywi ulicę ? Co będzie dalej ? Jaki los czeka Piotrkowską ?

 
 Oceń wpis
   

Duże nakłady na remont Piotrkowskiej nie przełożyły się na jej komercyjną atrakcyjność.

Piotrkowska wygląda zupełnie inaczej, niż przed remontem, ale stawki czynszów są niższe, niż w 2014 r. Pietryna znalazła się na 16., czyli ostatnim miejscu listy najdroższych ulic handlowych w Polsce. Nie mówi to nic dobrego o kondycji głównego deptaka Łodzi Przy Piotrkowskiej jest znacznie taniej, niż w na al. Niepodległości w Szczecinie. Dwa razy taniej, niż w Katowicach. Ponad trzy razy taniej, niż w Warszawie. I grubo ponad sto razy taniej, niż w Nowym Jorku.

Najnowszy raport międzynarodowej firmy doradczej Cushman&Wakefield pokazuje, że mimo ukończonego remontu, stawki czynszów za lokale handlowe przy głównym deptaku Łodzi, zamiast rosnąć - spadły. C&W podaje, że średni czynsz przy Piotrkowskiej to 300 euro za metr kwadratowy rocznie. Miesięcznie wychodzi 25 euro, czyli około 105-110 zł. W porównaniu z ubiegłorocznym raportem, stawka przy Piotrkowskiej spadła o 1 euro miesięcznie. - Duże nakłady na remont Piotrkowskiej nie przełożyły się na jej atrakcyjność. Czynsze są niskie, z powodu dużej konkurencji: lokali kreatywnych, lokali pustych a także centrów handlowych. W Łodzi na przeciętnego mieszkańca przypada dziś już pół metra powierzchni handlowej, to dużo - mówi Jan Olczyk, ekspert rynku nieruchomości.

Inny z ekspertów, Tomasz Błeszyński, wielokrotnie wspominał, że w czasach swojej świetności, czyli w latach 90. XX wieku, stawki przy ul. Piotrkowskiej były porównywalne z Nowym Światem w Warszawie.

Dziś te dwie ulice dzielą trzy długości. Nowy Świat przewodzi stawce najdroższych ulic handlowych w Polsce, ze średnią stawką czynszu 1020 euro za 1 mkw. rocznie. Miejsce drugie zajmuje ul. Floriańska w Krakowie (864 euro). Dalej sklasyfikowano trzy stołeczne lokalizacje - ul. Chmielną (840 euro), Marszałkowską (720 euro) i pl. Trzech Krzyży (696 euro). Miejsce szóste to ul. Półwiejska w Poznaniu (636 euro) a siódme - ul. 3 Maja w przemysłowych Katowicach (600 euro). Również 600 euro rocznie trzeba zapłacić za metr lokalu przy krakowskim rynku. Nieco tańsze (564 euro), są Aleje Jerozolimskie w Warszawie. Najdroższa ulica Wrocławia, Świdnicka, to czynsze na poziomie 480 euro. O 12 euro mniejsze są średnie stawki przy kolejnej ulicy Katowic - Stawowej. Dalej w zestawieniu znajdują się al. Niepodległości w Szczecinie i ul. św. Marcin w Poznaniu (obie po 396 euro), ul. Świętojańska w Gdyni (348 euro) i ul. Dąbrowskiego w Poznaniu (312 euro). I dopiero po tych wszystkich lokalizacjach w klasyfikacji znajdujemy Piotrkowską. Rekordowo niskie stawki czynszu w lokalach na Piotrkowskiej pojawiły się w ramach projektu lokale dla kreatywnych. Pozwala on taniej wynająć lokal, jeśli projekt jest ciekawy. Jesienią ubiegłego roku magistrat wynajął 170-metrowy lokal od frontu przy ul. Piotrkowskiej 130 w średniej cenie 16,83 zł za mkw. miesięcznie plus VAT (około 4 euro). Stało się to możliwe, bo najemca, firma Nubee, tylko na 5 metrach zaplanował handel. Pozostałe po preferencyjnej cenie wynajęła na warsztat. Poprzednia firma handlująca sprzętem optycznym płaciła 58,73 zł za mkw. miesięcznie, ale ze względu na wysokość czynszu zbankrutowała. Podobny spadek czynszu nastąpił we frontowym lokalu przy ul. Piotrkowskiej 87. Działający tam przez wiele lat butik Awangarda płacił miesięcznie 48 zł za mkw. plus VAT. Zrezygnował i stworzono tam lokal kreatywny Showroom. Najemca nie chciał sprzedawać rzeczy, tylko je pokazywać. Dlatego naliczono mu preferencyjną stawkę 7,90 zł za mkw. miesięcznie plus VAT. 

Najdroższe ulice świata

Oczywiście i Piotrkowska i nawet Nowy Świat, dzielą lata świetlne od najdroższych ulic świata. A za taką w 2015 r. może być bezapelacyjnie uważana nowojorska Górna Piąta Aleja, gdzie roczna stawka czynszu za 1 metr kwadratowy sięga 33 812 euro, czyli ponad 140 tys. zł. Łatwo obliczyć, że czynsze lokali o powierzchni kilkudziesięciu czy kilkuset metrów, liczone są w milionach. Numer dwa na świecie to Causeway Bay w Hongkongu (23 178 euro). Numerem trzy na świecie i jednocześnie najdroższą ulicą Europy, są paryskie Pola Elizejskie (13 255 euro). Dalej w zestawieniu mamy New Bond Street (12 762 euro). Na miejscu piątym sklasyfikowano Via Montenapoleone w Mediolanie, z rocznym czynszem za 1 metr na poziomie 10 tys. euro, co może być ciekawą informacją dla miłośników twierdzenia, iż Łódź jest Mediolanem Europy Środkowo-Wschodniej.

Piotr Brzózka, Matylda Witkowska |2015-11-21 |

Strefa Biznesu, łódzkie (http://www.strefabiznesu.dzienniklodzki.pl) Link źródłowy: http://www.strefabiznesu.dzienniklodzki.pl/artykul/remont-piotrkowskiej-nie-poprawil-jej-wartosci-komercyjnej

 
 Oceń wpis
   

Trzeba było wydać ponad 8 milionów złotych, żeby straszący dawniej gmach zabytkowej kamienicy w centrum Łodzi zaczął na nowo zachwycać.

Budynek ma być sprzedany od razu po zakończeniu prac. Miasto chce zarobić w ten sposób na dalsze remonty. W prywatnych rękach ta kamienica będzie lepiej zarządzana dodają urzędnicy.

Duża, narożna kamienica w pobliżu ul. Piotrkowskiej, została wyremontowana w ramach programu "mia100 kamienic", który był poprzednikiem programu rewitalizacji łódzkiego Śródmieścia. Za ten drugi Łódź była szeroko chwalona, a jej doświadczenia pomogły przy pisaniu ustawy o rewitalizacji, przyjętej niedawno przez sejm i czekającej już tylko na podpis prezydenta Dudy.

Za nieco ponad 8 milionów złotych w kamienicy przy Północnej odnowiono 52 mieszkania. Wyremontowano też odkrytą w czasie prac, dużą salę w piwnicach, prawdopodobnie dawną rozlewnię piwa. - Przeznaczymy ją na lokal dla kreatywnych - zapowiadał w styczniu zeszłego roku rzecznik prezydent Hanny Zdanowskiej Marcin Masłowski.

Ale plany się zmieniły. Odnowiony budynek ma zostać wystawiony na sprzedaż. Cena wywoławcza - 9 milionów złotych. To tylko 800 tysięcy więcej, niż pochłonął remont. - To taki eksperyment. Chcemy zobaczyć, jak rynek zareaguje na taką ofertę. Zarobione pieniądze przeznaczymy na remont innych gmachów - mówi dziś Masłowski.

Łatają budżet nieruchomościami?

Pomysł urzędników budzi jednak kontrowersje. Tomasz Błeszyński, ekspert ds. nieruchomości podkreśla, że miasto "bawi się w dewelopera". - Miasto jest sprzymierzeńcem kamieniczników. Urzędnicy wzięli na siebie najtrudniejsze zadanie, czyli wyprowadzenie lokatorów i kompleksowe odnowienie gmachu. Teraz, niemal po kosztach, pozbywają się atrakcyjnej nieruchomości - podkreśla rozmówca tvn24.pl. I dodaje, tak nie powinno się łatać dziur w budżecie. - Nieruchomości można sprzedać raz. Jak pozbędzie się majątku to, czym będzie dysponowało miasto? Jakie aktywa pozostaną dla przyszłych pokoleń? pyta.

Inny ekspert z tej samej branży, Tomasz Lebiedź, uważa jednak, że "miasto ma prawo robić interesy". - Wyprzedawanie dopiero co odnowionych gmachów może razić, ale nie ma tu mowy o niegospodarności. Miasto ma szansę zarobić. A mieszkańcy i tak będą cieszyć się odnowionym gmachem - argumentuje.

Urzędnicy: prywatne ręce dbają lepiej

Urzędnicy odpowiadają, że decyzja o sprzedaży zapadła m.in. dlatego, że mieszkańcy, którzy na czas remontu dostali lokale zastępcze, nie chcieli do niego wracać. - Nikt nie lubi przeprowadzać się co chwilę. Poza tym nie jest tajemnicą, że czynsz w odnowionej kamienicy by znacząco wzrósł - przyznaje Marcin Obijalski, dyrektor biura ds. rewitalizacji. Magistrat nie chce odpowiedzieć na pytanie, czy inne remontowane domy też pójdą pod młotek.

Obijalski przyznaje, że "nie jest to w duchu rewitalizacji", ale dodaje, że może przynieść korzyści, także społeczne. - Sprzedanie pozwoli na osiedlanie się tu bogatszych mieszkańców, którzy nie mogli korzystać z zasobu mieszkań komunalnych. A łączenie różnych warstw społecznych to też rewitalizacja - przypomina. Marcin Masłowski przyznaje zaś wprost: - Lepiej, żeby gmach był w prywatnych rękach, niż żeby należał do miasta. Nikt tak nie dba o własność, jak prywatny właściciel.

Autor: bż/k /TVN24 Łódź/ 17 października 2015/

Źródło: http://www.tvn24.pl/lodz,69/wyremontowany-gmach-od-razu-na-sprzedaz,586427.html Foto: http://www.tvn24.pl

 
1 | 2 |

Najnowsze wpisy
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 



 
doradca rynku nieruchomości, coach biznesu, bloger, analityk, wykładowca, think - tank, fan - muzyki, literatury, filmu, sztuki, architektury i biegania.
 


      



Najnowsze komentarze
 
2017-09-14 20:37
Z.Maria do wpisu:
Będą chętni na drewniane domy
Witam Pana, Bardzo dobry komentarz i trafne spostrzeżenia. To może być dobry pomysł z tymi[...]
 
2017-09-06 20:46
Marek I. do wpisu:
Trudny wybór po ciężkiej walce
uczucie takiej walki na pewno nie raz niejednemu towarzyszące, mnie na pewno też. Czasem nie[...]
 
2017-09-02 14:10
Michoł do wpisu:
Inwestorzy podbijają ceny mieszkań
Pan Błeszyński może mieć rację, bo chciwość deweloperów na pieniądze jest nam znana od lat. Oby[...]
 
2017-08-31 22:14
Andrzej z Warszawy do wpisu:
Trudny wybór po ciężkiej walce
Dokładnie tak - trafnie Pan to określił - ciężki życiowy wybór. Jak zachować w tym wszystkim[...]
 
2017-08-23 18:39
Marek I. do wpisu:
Te mieszkania tanieją. Warto kupić ?
Nie dziwię się, firmy budowlane oszczędzają na materiałach jak mogą, w związku z dużą[...]